Ζυγίζω κόσμους απόψε.Δεν κοιμάται ποτέ. Σου κλείνει το μάτι και σου πουλά τους ρυθμούς της, τους χτύπους της. Σε προκαλεί να την χορέψεις, παρτενέρ ιδρωμένος, να ακολουθείς τα φλογισμένα της βήματα. Σηκώνει τα χέρια της, γονατίζει, ουρλιάζει τους στίχους μιας γυμνής καληνύχτας, ακολουθεί με τις κόρες της τα φώτα. Τα φώτα που δεν σβήνουν. Τα φώτα που φιμώνουν τ' αστέρια με ένα πέπλο από βιολέτες θανάτου. Πάλλεται, μετρά τις μέρες της, τα φεγγάρια που μπαρκάρουν σε μύθους γαλάζιους, που σκοτεινιάζουν σαν ανταμώνουν τις τελευταίες αχτίδες. Αυτές που αιμορραγούν κι αλλάζουν τη μεριά της δύσης.
Γλυκός εφιάλτης...
Ανοίγω τα μάτια μου. Ο αέρας μεθά. Ζαλίζει. Κουβαλά στιγμές. Τα ξύλα που καίγονταν στη μεταλλική πλάτη, τον καπνό που μπογιάτιζε το φόντο, τα αστέρια που έπαιζαν κρυφτό στα ρημαγμένα καλαμπόκια, το ποτάμι που μουρμουρίζει τις μαγικές του λέξεις όταν με βλέπει... Τον ήλιο που φιλάει στο στόμα τις λεύκες, την κουρελού που κυματίζει στα χρόνια που τραβούν το δρόμο τους, τα ροζιασμένα χέρια που ζυμώνουν το στάρι του Αλωνάρη. Τις φωτιές που ζωγραφίζουν το μέρος κάτω από τα βλέφαρα, τις καλημέρες που φορούν ένα χαμόγελο σαν τα βράδια της άνοιξης, τις νοτισμένες ανάσες του Αυγούστου, που ακόμα νανουρίζουν τις αναμνήσεις μου.
Άγουρο όνειρο...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου