Η μελωδία της βροχής

Θίασος.
Με κουστούμια πολύχρωμα, τσαλακωμένα,
να δένουν στο κορμί σου και να αγρυπνούν
για στραγγίξουν το αίμα σου που κοχλάζει.
Μυθοβατώ και απόψε.
Βλέπω τα μάτια να γελούν πίσω από προσωπεία δύσμορφα
που ραίνουν ρωμαλέες, φτιαχτές λέξεις τη ζωή μου.
Σώπασαν τα χείλη μου.
Η ανάσα μου, μισή, γίνεται κομμάτι τ' ουρανού.
Βρέχει στα χείλη μου.
Βρέχει στ' αγκάθια με τα τριαντάφυλλα,
βρέχει στην παραλία που 'κρυψα.
Βρέχει...
Έρωτες σαν τις θύελλες,
περαστικοί, υγροί, μελαγχολικοί, έντονοι,
με άρωμα από κάποιον Αύγουστο.
Ασθενικά φτερά για ένα ταξίδι στ' αστέρια...