Οι μάγοι μετρούν ρυτίδες στον καθρέπτη. Η εποχή μας τρέχει γυμνή στο βυθό των προσωπείων... Θρηνούν τους Μάηδες που φτιασιδώθηκαν για να χαρίσουν λίγες στιγμές ψεύτικης γαλήνης. Φιλώ τους χειμώνες στο μέτωπο. Αυτούς που φυσούν στη ζωή μου και κλείνουν τα παράθυρα τους με δύναμη. Αυτούς που κλέβουν τις μισές λέξεις, τ' άψυχα όνειρα, τις κραυγές που κρύβεις πίσω απ' τον ήλιο. Αυτούς που σε γεννούν μόνο, ασθενικό, να πατάς σε ηλεκτρισμένα χρόνια και να πονάς χτυπώντας το κεφάλι σου στα σύννεφα. Στα σύννεφα που δάκρυσαν το χρώμα τους στη θάλασσα.
Καταραμένη θάλασσα. Κρατά εικόνες στις πιο κρυφές σου μνήμες. Σαγηνεύει και πουλά τα μάγια της στις αγορές που ακουμπώ τις σκέψεις μου. Στον χορό που τυλίγονταν στην ανέμη της γιαγιάς. Στα φεγγάρια που με κοίμιζαν πλάι στις ορτανσίες. Στα μεθυσμένα βράδια που φώτιζα μ' ανάσες το σκοτάδι. Στα χείλη που άφησα ανέγγιχτα κάτω απ' τις λεύκες...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου