Θλιμμένη βροχή

Συννεφιάζει...
Βάζω τη θλίψη μου στην τσέπη,
μη βραχεί και γίνει λάσπη από προσδοκίες ξεχασμένες.
Ώρες και μέρες από ζάχαρη,
που λιώνουν σε στιγμές που ανοίγουν δανεικές πληγές.
Πληγές που φαίνονται πάνω απ' τις φλέβες σου.
Φυσάει. Και η στάχτη κοιμάται στα βλέφαρά μου.
Ταξίδια γνώριμα, η τύχη άλλαξε, το αλάτι καίει τον ύπνο μου...
Βρέχει στις νύχτες μου και θυμώνω που θυμάσαι.

Βασίλισσα

Φιλάω τα μάτια σου. Για να θυμάσαι τα χείλη μου πριν ξημερώσει...
Φιλάω το στήθος σου. Ν' αφήσω τ' όνομά μου στην καρδιά σου.
Φιλάω τα χέρια σου. Να μάθω το δέρμα σου,
να σε μάθω,
να μάθω να σε προσέχω τις νύχτες.
Σε νιώθω στη σάρκα μου, σ' αγγίζω,
ψηλαφώ τις ουλές που μου αφήνεις στο πρόσωπο.
Πληγές ερωτευμένες, να τρέχει το αίμα μου στο γυμνό σου σώμα
και να κλέβει αναφιλητά, λυγμούς και δράκους που νοικιάζουν στην αυλή σου...
Ταξιδεύω στον βραδινό αέρα που χορεύει αγκαλιά με τ' άρωμά σου.
Βασίλισσα του γκρεμισμένου κόσμου μου.
Μα θα στον φτιάξω...
Θα φέρω αστέρια για να ντύσουν τα μαλλιά σου.
Μαργαριτάρια από βυθούς που μάλωσαν με τα κύματα,
σκόνη απ' το φεγγάρι, να σε φυλάει σαν κοιμάσαι...
Δάκρυα από λέξεις που προδόθηκαν,
πέτρες πολύτιμες,
φυλαχτά μαγεμένα, να κλείνεις τα όνειρά σου...
Λένε πως οι τρελοί, φωνάζουν τις αλήθειες τους πριν ξημερώσει.
Άκουσέ με...
Ο ήλιος βγαίνει, και ακόμα σε ζητάω...

Δικό σου.

Ανοίγω τα μάτια μου ξανά...
Γυμνός, ιδρωμένος, να ψάχνω τα χείλη σου.
Ανασαίνω γρήγορα, να προλάβω τον αέρα σου.
Πριν ανηφορίσει πλάι στ' αστέρια που σε περιμένουν σαν από χρόνια...
Ακούω την καρδιά σου. Δυνατά.
Κλέβω τους χτύπους της, στο στήθος σου, πριν κοιμηθείς,
ακούω τη φωνή σου στη σιωπή, το παραμιλητό σου,
τις λέξεις που ξέχασες πάνω στο στόμα μου.
Τυλίγω τον λαιμό σου, να πιάσω την ψυχή σου
που με κοιτά κι απόψε μεθυσμένο,
να περπατώ στις μύτες των ποδιών μου,
μη κάνω θόρυβο όταν μετράς εικόνες στα όνειρά σου...
Σ' όνειρα που καίνε, πλάι στο φεγγάρι,
που έμεινε μισό, να κλαίει για το φως του που ξαπλώνει στο πλευρό μου...