Υγρός αέρας. Μυρίζει καταιγίδα. Ο ουρανός καίγεται, χαμηλά, εκεί που δεν χρειάζεται να σηκώσεις το κεφάλι για να σημαδέψεις. Ο ήλιος παίζει, ξεγελά τις κόρες των ματιών σου και μπογιατίζει τους ορίζοντες που θυμάσαι γαλάζιους. Φωτιά στις κορυφές που πλένουν τις αμαρτίες τους για να τις βρει καθαρές η σελήνη και να τις ντύσει νυχτικό, καμωμένο με αχτίδες. Χλωμές. Χλωμές και ασημένιες, πολύτιμες για ένα στέμμα στο θρόνο της θλίψης.
Η θάλασσα νανουρίζει το βυθό της. Αφήνει τα φιλιά της μέρας στον άνεμο, γδύνεται, κοιτά τα πρόσωπα των ανθρώπων. Τα χαμόγελα, τους μορφασμούς, τα δάκρυα που χορεύουν στο σώμα της. Η θάλασσα τρέφεται με δάκρυα. Με φιλιά υγρά, με έρωτες που κολυμπούν στον αφρό, με αγάπες που βάρυναν και κατέληξαν σαν μέταλλα, στον πέτρινο πυθμένα. Άμμος στα μάγουλα. Αρμύρα στα χείλη και ο δρόμος από το φεγγάρι να ενώνει όνειρα που τέλειωσαν με πληγές κάτω απ' τα μάτια.
