Σκιές

Βροχές μετράω...
Σταγόνες στα μάγουλα, μάτια γεμάτα,
φεγγάρια που αδειάζουν...
Η σκόνη γλιστρά απ' το παράθυρό μου
και πλαγιάζει πλάι μου, γοητευτική και δύστροπη,
παλιά αγαπημένη...
Μένω άρρωστος, να αγκαλιάζω σκιές,
που τραγουδούν στον πυρετό μου.
Κι όταν με κοιτάζει...
Τυλίγομαι το βλέμμα της, κι εύχομαι ο χρόνος να κοιμηθεί
πάνω στα χείλη της.

Φωτιές του Σεπτέμβρη

Μεθάω από ανάσες, γεννημένος για έρωτα,

να μαθαίνω τις λέξεις που κρατούσα για σένα.
Σε κρατάω, νερό αρμυρό, σε παλάμες γδαρμένες,
να κυλάς σε ένα όνειρο χλωμό και άγουρο...
Καις. Πονάς τα χείλη μου. Με κρατάς.
Σφίγγεις τα δάχτυλά σου στους καρπούς μου,
κλέβεις τον ήχο της καρδιάς μου, σου ανήκει,
μη μου γυρνάς την πλάτη, θέλω το βλέμμα σου.
Θέλω τα μάτια σου ν' αγκαλιάζουν τα δικά μου.

Σε ζητάω. Γυμνή στο σπασμένο φως που χάνεται,
κάτω από το φεγγάρι που βγήκε να σε λατρέψει κι απόψε...
Υγρές φωτιές στον αέρα του Σεπτέμβρη.
Να περιμένω το χάραμα, στην πλάτη του χρόνου,
που νανουρίζει τις πληγές μου.