Χείλη πρησμένα. Αίμα νόστιμο. Τάμα στον χρόνο. Δαγκωμένη σάρκα. Αναμνήσεις που κυλούν στο λαιμό σου. Και μένουν εκεί, να στεγνώνουν στον αέρα που μοιάζει αλλιώτικος. Ξένος. Ουλές στον χρόνο. Σημάδια από καλοκαίρια που ξάπλωσαν με πυρετό σε κρεβάτια ξύλινα και ιδρωμένα. Σε σεντόνια που μύριζαν έρωτα.
Τα σεντόνια πλύθηκαν στου προσώπου τη βροχή. Οι λυγμοί έμειναν στο μαξιλάρι για να πνίγουν τις μνήμες στη λάσπη. Λάσπη από χώμα και το άρωμα του στήθους της. Βγες στο μπαλκόνι να δεις τους μήνες που τρέχουν. Το φεγγάρι που αδειάζει. Τις ευχές μας που πέφτουν σε ουρές από φωτιά και χρυσόσκονη. Κι όταν θα βλέπεις το ταξίδι στο βυθό τ' ουρανού θα ξεχάσεις τα μάγια της νύχτας... Και θα ψάξεις στον θόλο ένα φως ακόμη, να το βάζει στα πόδια. Τα νύχια του αέρα στα μάτια μου που θα τα μάθω να μισούν τα όνειρά σου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου