Θλιμμένη βροχή

Συννεφιάζει...
Βάζω τη θλίψη μου στην τσέπη,
μη βραχεί και γίνει λάσπη από προσδοκίες ξεχασμένες.
Ώρες και μέρες από ζάχαρη,
που λιώνουν σε στιγμές που ανοίγουν δανεικές πληγές.
Πληγές που φαίνονται πάνω απ' τις φλέβες σου.
Φυσάει. Και η στάχτη κοιμάται στα βλέφαρά μου.
Ταξίδια γνώριμα, η τύχη άλλαξε, το αλάτι καίει τον ύπνο μου...
Βρέχει στις νύχτες μου και θυμώνω που θυμάσαι.