Μουτρωμένος. Ένας μουτρωμένος των καιρών του, σε έναν κόσμο αναμνήσεων. Τα όνειρά μας παραμένουν μια βόλτα, τα τραγούδια φτιάχτηκαν για να θυμίζουν τις στροφές της και οι νύχτες, για να θυμάσαι το φιλί, όταν συνάντησες το βλέμμα της. Μετρώ παράθυρα, παράθυρα θολά, με μουντζούρες από τις βροχές που απλώθηκαν πάνω τους και τις έψησε ο ήλιος. Συλλέγω εικόνες, για να 'χω να κρεμάω στους τοίχους μου, πριν καληνυχτίσω τις ευχές που έντυσαν τις μέρες μου. Ευχές που πλύθηκαν, που έλαμψαν, που τρεμόσβησαν, που σάλευαν στα χέρια μου πριν τις αποχαιρετίσω. Τις αποχαιρέτισα; Δεν θυμάμαι. Και δεν θέλω να θυμάμαι. Μου αρκεί που τις είδα να γεμίζουν τις στιγμές μου. Το μαύρο των ματιών όταν τα κλείνεις.
Ψάχνω λέξεις. Ψάχνω λέξεις για να χαλαρώσω την αγχόνη. Ή να προλάβω τον πνιγμό μου. Βρήκα το δρόμο για το φεγγάρι. Και τον έχασα. Και τώρα δοκιμάζω. Τα μονοπάτια, τον αέρα τους, τα χρώματα, τις ψυχές.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου