Φεγγαρόσκονη

Ψυχές κρεμασμένες στο σύρμα,
περιμένουν δάχτυλα νοτισμένα τη βροχή των ανθρώπων.
Περιμένουν χείλη μαραμένα, στεγνά
να σκεπάσουν τη γύμνια τους.
Ο αέρας δέρνει το σώμα τους,
και μοιράζει το αλάτι στις πληγές
που άφησαν πίσω σακατεμένοι έρωτες.
Είδα το φεγγάρι αλλιώτικα απόψε.
Πιο γεμάτο, πιο φωτεινό, καινούριο.
Άγουρο. Να σημαδεύει τη θάλασσα για μένα
και να φωτίζει το μαύρο στα μάτια μου.
Είδα τις αχτίδες του να σκαρφαλώνουν στα βλέφαρά μου,
την άνοιξη να μου χτυπά την πόρτα
και τον αέρα, να θυμάται το ρυθμό απ' τις ανάσες μου.
Είδα το χαμόγελό μου,
να κοιμάται πλάι στο δικό της...