Απόλαυσα την τελευταία παράσταση. Δικαιωμένος, στο δρόμο, εκεί που έτρεχα για να μεγαλώσω. Για να δυναμώσω τα πόδια μου. Για να σηκώσω το κεφάλι μου λίγο ψηλότερα. Για να μυρίσω τις εποχές μακριά από τη φορμόλη των κελιών μιας εκπαίδευσης δέσμιας του εαυτού της.
Βλέπω πρόσωπα θλιμμένα. Μουντά. Που γεύονται την απογοήτευση από θορυβώδεις καραβάνες κλεισμένες στα δωματιά τους για να ανακατεύουν τις μέρες μας στο τσουκάλι τους. Άοπλοι. Ανίσχυροι. Στρατιώτες σε έναν πόλεμο που δεν μας δίδαξε κανείς. Και τρομάζεις απέναντι σε έναν στρατό καλοκουρδισμένο, αγέρωχο, που έμαθε να ταπεινώνει και να πατά στα πτώματα που αφήνεις πίσω. Για να κυριαρχεί...
Θα ξοδέψα μερικά βράδια για να ξεχάσω τα πρόσωπά τους. Για να ξεχάσω πως με γύμνωσαν και με πέταξαν στη θάλασσα, σε έναν χειμώνα που δεν τελειώνει. Σε έναν χειμώνα που πρέπει να μεταμφιέσω σε άνοιξη. Να πλέξω φύλλα, να στερεώσω κλαδιά, να φτιάξω γαλάζιο και να σηκώσω τον ήλιο. Σε λιακάδες που κυνηγώ κάθε φορά που νιώθω μόνος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου