Ανάσες

Μιας ζωής όνειρα κρέμασα απόψε.
Στο μπαλκόνι, να κλαίνε μπροστά στον ήλιο,
και να στερεύουν τους χυμούς του έρωτα.
Του Έρωτα που πλένει στις όχθες του μυαλού μου
τα ματωμένα πανιά που σκέπαζαν τα μάτια του.
Θα σου κεράσω χρόνια θυμωμένα.
Χρόνια που έδεσα στο σώμα της,
και εκείνη έβαλε φωτιά στο άρωμα της.
Γελάω.
Μεθυσμένος, στον αέρα που δίνει χρώμα στις ανάσες μου.
Γελάω μόνος,
στην βροχή που σκάβει, μέρες τώρα, το πρόσωπό μου.