Ήχοι γλυφοί χαϊδεύουν το πρόσωπό μου. Άλλη μια νύχτα, δίχως φεγγάρι να μαρτυρήσει τις στιγμές, σκέπασαν το κορμί μου υποσχέσεις. Ως το στήθος. Το λαιμό. Τα χείλη. Γεύση μεταλλική. Μορφασμός. Και έμεινα εκεί, κυματοθραύστης συλλαβών που αφρίζουν τα βράδια εκείνα που μένω μόνος να ζυγίζω την υγρασία με ανοιχτό το παράθυρο. Που μένω τυφλός σε μήνες που χτίστηκαν με φλόγες από πυροτεχνήματα. Παράλυτος στην άμμο που ορθώνει κάστρα γύρω μου. Στην σκόνη που χορεύει απάνω στα βλέφαρά μου και κρύβει τα σημάδια κάποιας πληγής που ζωντανή, πονάει ακόμα όταν αλλάζει ο καιρός.
Άκουσα τον αέρα να σφυρίζει στη σιωπή. Συρτή μελωδία, μουντή μα τόσο γεμάτη. Άκουσα τα παραμύθια του, αυτά που έδενε στην μελαχροινή του χαίτη, κι ύστερα, όπως κάθε αυγή, έκαιγε το σώμα του και γίνονταν καπνός...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου