Είδα το μαντρί. Τα κλουβιά των κτηνοτρόφων που είναι εκεί για να μεγαλώνουν στα πόδια τους τη γενιά μας. Και εμείς τους προσφέρουμε γάλα, μαλλί, κρέας. Ηλεκτρικές φλογέρες σε κοιμίζουν για να κλέψουν ήσυχοι τα χρόνια που σου φόρεσαν οι γονείς σου, τον ιδρώτα τους, το χαρτί που σου έδωσαν για να έχεις δύναμη να βλέπεις όνειρα και να μην κρατάς την κοιλιά σου σαν ξαπλώνεις.
Τα όρνια γελούν. Απλώνουν το χλωμό χέρι τους και δεν σπαταλούν τη δύναμή τους για να στο σφίξουν. Τάχθηκαν κάτω από χρώματα. Ντύθηκαν με σημαίες, χάρισαν τα χείλη τους σε συνθήματα και τα μυαλά τους στους γαιοκτήμονες της ζωής μας. Χαμένη γενιά. Απαισιόδοξη. Με σκυμμένο το κεφάλι και σφιγμένα τα δόντια. Με γεμάτη τη μνήμη υγρούς θανάτους, μεθυσμένα βράδια και ψεύτικα αγγίγματα. Κουνούν την ουρά τους στα χτυπήματα των γελοίων και ξοδεύουν τη φαιά τους ουσία για να θυμούνται κραυγές που βαπτίστηκαν θείες μελωδίες και οργισμένοι στίχοι. Ευνουχισμένοι κόπροι.
Μάλωσα με τις μέρες μου απόψε. Μας άφησαν να πλέουμε στα χειρότερα χρόνια των αιώνων που μας δάνεισε ο Θεός, εξαρτημένοι από μια λασπωμένη νικοτίνη που βυθίζει τα πνευμόνια μας, και κόβει την άνοιξη από το καλαντάρι μας. Σκεπασμένοι από χειμώνα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου