Παλίρροιες ανήσυχης γαλήνης

Φωτιές στον αέρα...
Ξημερώματα, να κυνηγάς τον ήλιο
στις πλαγιές της ζωής σου
που έντυσαν τις μέρες σου μετάξι
και στιγμές ερωτευμένες.
Κουβαλάω μνήμες στο στήθος μου.
Αέρηδες υγρούς,
πεινασμένους για ψιθύρους
κι ετοιμοθάνατες ευχές.
Παλίρροιες γεύτηκα...
Γλυφές, έντονες, σου κόβουν την ανάσα,
και σε κοιμίζουν στα πλευρά της θάλασσας.
Λιμάνια της ψυχής μου,
όταν σου φώναζα
πως ζήταγα γαλήνη...