Μοιραίες νύχτες. Μοιρασμένα όνειρα. Μοιρολόγια ενός κόσμου που έσπασε σε μήνες καταραμένους. Σιωπηλούς και άγονους. Της μοίρας τα γραμμένα... Πόσες λέξεις μου χαράμισα για μια καμπύλη των χειλιών σου; Πόσες φορές μέτρησα τις ρωγμές στα χέρια μου; Πόσες ρυτίδες ξέχασε πάνω μου το φεγγάρι;
Εμπιστοσύνη που κοιμήθηκε πλάι στην παλίρροια. Λέξεις προσωρινές, ταξιδιάρικες, λέξεις του αέρα. Λέξεις για ν' αγκαλιάζεις το κορμί σου όταν κρυώνεις.
Κι όταν βρέχει, θυμήσου τον ρόλο που αποστήθισες. Για να γελάς όταν θα κλαίω.
Γονατισμένος, μυρίζω τ' άρωμα σου στο σώμα μου, κι ας τρίβω το δέρμα να ξεφτίσει, στις μνήμες κάποιου Αυγούστου, στο σεντόνι που κράτησα για να κρατώ στο στόμα μου, όταν φωνάζω τ' όνομά σου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου