Απόψε νυχτώνει στον δικό μου ουρανό. Και ξέχασα να ανάψω το φανάρι πλάι στην πόρτα. Ξέχασα να καλέσω τ' αστέρια μου. Αδύναμη μνήμη. Ασθενική. Σηκώνω το κεφάλι και προσπαθώ να ακούσω τις φωνές που δυναμώνουν. Τις λέξεις των φίλων που δένουν τις ανάσες μου σε σύννεφα. Ταχυδακτυλουργοί του χρόνου με μαντήλια για να σφίγγουν το χέρι λίγο πιο πάνω απ' την πληγή. Να σταματούν το βρώμικο αίμα, πριν την καρδιά σου, πριν το μυαλό, πριν στερεώσει και γίνει ανάμνηση. Σκληρός αέρας που κοιμίζει τους έρωτές σου πάνω στο στήθος. Οι φωνές, μπλεγμένες, κυνηγούν τον ύπνο μου. Την ακούω. Ξεχωρίζει. Τρυπάει το πέπλο που άφησα στην πόρτα. Τρυπάει τις πνοές μου, τα ουρλιαχτά που ξοδεύω για να αμυνθώ. Τρυπάει το δέρμα μου. Πόνος οξύς, αφόρητος, να συνοδεύει τους χτύπους σου, και να σέρνεται στο σεντόνι σου.
Μένω ακίνητος. Δέσμιος σε έναν κόσμο ρευστό, φτιαγμένο από δάκρυα και σκόνη. Μένω ακίνητος, να επιπλέω στις ξαστεριές που αφήνει σαν δύει το φεγγάρι. Γυμνός, να σκεπάζω τα δάχτυλά μου λάσπη και να χαρακώνω το μέτωπό μου. Γεύομαι αρώματα από ζωές παλιές, ζωές ψεύτικες, ζωές στο σκοτάδι. Το δικό μου σκοτάδι.
Απόψε νυχτώνει στα μάτια μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου