Χαραμάδες

Κοιμήθηκα με τα μάτια μου βυθισμένα σ' εφιάλτες
υγρούς και κόκκινους, από 'κεινους που γίνονται λέξεις δύσμορφες,
κραυγές πνιχτές που σε σκεπάζουν σαν κρυώνεις.
Ντύνομαι αναμνήσεις, εικόνες που κρύβονται πίσω απ' τη σελήνη,
όνειρα που γδύθηκαν μπροστά στο σώμα σου
και κρεμάστηκαν στα χείλη σου που με κοίμιζαν.
Ναρκωμένος, γνέφω να πουλήσω τη ζωή μου για ένα βλέμμα,
για ένα ταξίδι στο δέρμα της, για ένα χαμόγελο που μου 'ταξε.
Και οι νύχτες πέρασαν, αγκαλιά με τον καπνό που έφευγε
από τις χαραμάδες των ματιών μου, όσο έφτιαχνα τις μέρες της.
Νανουρίζω τον εγωισμό μου, μόνος, χωρίς αστέρια στα μαλλιά του ουρανού μου,
να καταριέμαι έναν ήλιο που δεν με άφησε να δω τη δύση μου.